Podejrzane sceny, czyli Maroko po japońsku

Do dziś nie mogę zapomnieć mojego tłumionego śmiechu z faceta, który robił zdjęcie odległych o kilkaset metrów budynków paryskiej dzielnicy La Defense przez szybę jadącego autobusu. Nie byłoby w tym jeszcze nic nadzwyczajnego, gdyby nie to, że zapadał już zmrok, więc użył lampy błyskowej.

Było to bardzo dawno temu, facet miał analogowego Nikon F401, w związku z tym nie mógł od razu zobaczyć, jak wielką gafę popełnił. Mnie natomiast, fotografowanie przez szybę jadącego samochodu, kojarzyło się już zawsze z tamtym zdarzeniem jako czymś, czego porządny fotograf nie robi.

Jednak gdy jeździłem kiedyś sporo po Tunezji, fotografując na zlecenie jednego z biur podróży, z nudów zacząłem fotografować przez szybę i traktować to jako swego rodzaju grę. Miałem założony standard 50/1,4 i z aparatem jak najbliżej bocznej szyby samochodu, oglądałem mijane miejsca. Gdy widziałem coś ciekawego, musiałem błyskawicznie zdecydować się na kadr i zrobić zdjęcie. Im dłużej jechaliśmy tym bardziej wciągał mnie taki sposób fotografowania, a zdjęcia które udawało mi się zrobić były coraz ciekawsze. I już przestałem się przejmować, że zachowuję się jak Japończyk na wycieczce.

Niedawno byłem w Maroku i znowu bardzo dużo czasu spędzałem w trasie. Wróciłem więc do mojej gry w znajdywanie ciekawych kadrów. Materiał, który przywiozłem z Maroka, to ponad 1800 zdjęć i ciągle jeszcze jestem na etapie selekcji, sortowania i obróbki. Chciałem jednak już coś pokazać i wybór padł na te podejrzane przez szybę sceny z ludźmi i zwierzętami.

Będę pewnie jeszcze kilka razy pisał o Maroku, bo to kraj, który zrobił na mnie doskonałe wrażenie. Zupełnie inaczej wyglądają wielkie miasta jak Marakesz, inaczej miejscowości typowo turystyczne jak Agadir, a zupełnie czym innym są ogromne, prawie bezludne przestrzenie na południu. Gdybym miał opisać jak wygląda Maroko w jednym zdaniu, to powiedziałbym, że jest to: Cudownie monochromatyczna, różnorodna monotonia.

Zobacz również: Fotoblogia.pl - największy blog o fotografii w Polsce

Wszechobecny kolor ziemi i błękit nieba. Czasem trochę zieleni. To wszystko. Bardzo dobre w większości drogi, podobne do siebie wioski i góry, które ciągle zaskakiwały mnie swoimi kształtami i fakturami. No i ludzie, których dzisiaj chcę pokazać. Marokańczycy bardzo niechętnie się fotografują i często widząc wymierzony w siebie aparat, odwracają się albo zasłaniają ręką. Wtedy nawet nie próbowałem tego robić. Inni z obojętnością patrzyli jak przejeżdżamy, zobojętnieni na widok aparatu.

Siedzieli przed swoimi domami lub sami, czasem w kilka osób. Pili doskonałą marokańską herbatę, albo po prostu obserwowali przejeżdżające raz na pół godziny samochody.

Czasem gdy już długo jechaliśmy przez wyludnioną okolicę, nagle pojawiała się samotna postać. Nie wiadomo skąd i dokąd szła.

Przy okazji tego wyjazdu postanowiłem znaleźć odpowiedź na bardzo nurtujące mnie pytanie: czy można jechać w ciekawe miejsce i zamiast targać ze sobą wielki, ciężko plecak z lustrzanką, zabrać mały dobry kompakt? A wszystko z założeniem, że musi on oferować taką jakość, aby bez problemu można było zdjęcia potem wykorzystać komercyjnie. Innymi słowy, czy mogę zaryzykować wyjazd w miejsce gdzie może już nigdy nie wrócę, z aparatem, który będzie mały, wygodny, ale jednocześnie zdjęcia nim zrobione pozwolą na ich ewentualne wykorzystanie w reklamie czy prasie. Nie raz bowiem już zdarzało mi się robić na wyjazdach zdjęcia, które potem sprzedawałem do kalendarzy czy reklam.

Canon 5Ds — aparat, w którym wszystko jest „bardziej" [cz.1]

Na początek podsumujmy kilka spraw. Po pierwsze lubię Canona, nie lubię Nikona, test więc będzie oczywiście nieobiektywny. To chyba oczywista…

Zabrałem więc mojego Canona 5Ds, pożyczyłem na testy kompakt robiący RAWy, czyli Canon G7 X i postanowiłem, że sprawdzę to w praktyce. Wiem, że to może brzmieć dziwnie: 5Ds kontra G7 X, ale dlaczego nie? Podsumowanie jeszcze przede mną, bowiem teraz obrabiam pliki z obu aparatów. Na razie możecie przyjrzeć się zdjęciom i poszukać różnic. Część z nich zrobiona jest jednym, a część drugim aparatem. Sami zdecydujcie czy widzicie różnice :)

Oczywiście wszystko robione było w RAWach i wywołane jest w Capture 1.

Podziel się:

Przeczytaj także:

Także w kategorii Inspiracje:

Niepokojące wizje paraliżu sennego na zdjęciach Nicolasa Bruno Surrealistyczne autoportrety Flory Borsi, czyli zwierzęcy zew i kobieca delikatność w jednym Dziewczyna Mikaela wciąż ucieka przed aparatem, ale mimo to wygląda świetnie Sebastian Janicki tłumaczy, jak dostrzec niedostrzegalne Turecka incepcja Aydina Büyüktasa Kreatywny przekręt: 6 fotografów, 1 model - zobacz zaskakujący rezultat sesji Uroczy dziecięcy świat w oczach Iwony Podlasińskiej Portrety twardzieli z największego, nowozelandzkiego gangu Mroźny reportaż z najzimniejszego miejsca na świecie, gdzie temperatura sięga -71.2 C Portret telefonem? Dlaczego nie! – prezentujemy fragment projektu „i like my i” Łukasza Gawrońskiego Czym jest „historia, która nigdy się nie wydarzyła” w zdjęciach Anny Niemiec? Sterylne zdjęcia architektury autorstwa Maika Lippa Pete Souza – historyczne spojrzenie fotografa prezydenta Obamy „Nigdy nie powinno się zapominać, że fotografia opublikowana raz może stać się kiedyś wizytówką” - rozmowa z Filipem Wolakiem, laureatem SWPA 2016 Timelapse Londynu pokazuje w jednym kadrze piękno miasta dniem i nocą „W życiu piękne są tylko chwile...” dewizą życiową Piotra Jamińskiego Obraz Stanów Zjednoczonych widziany oczami Davida Valery Narciarze zamienili niebo w płótno wykorzystując do tego pigment Osobiste portrety zwierząt w minimalistycznej odsłonie The Snap Shots: „Do działania nakręca nas fotografowanie prawdziwego życia i emocji” „Ilość obejrzanych zdjęć jest wprost proporcjonalna do jakości zrobionych własnoręcznie” - mówi Piotr Kaczmarek Magia dobrego zdjęcia tkwi w oczach, zwłaszcza jak jest ich kilka par – makro autorstwa Ireneusza Walędzika Balerina Darian Volkowa jest "dusza zamkniętą w stopach" Jak często patrzycie po czym chodzicie? Sebastian Erras spojrzał na Barcelonę z innej perspektywy

Popularne w tym tygodniu:

Pete Souza, fotograf Obamy, oficjalnie odpowiada za zdjęcia prezydenta Underwooda z „House of Cards” ”Słabe żarty i mocne zdjęcia” to specjalność Elżbiety Adamskiej vel "Nieśmigielskiej" 100 urodziny i fantastyczne kolorowe zdjęcia - te staruszki na pewno nie zapomną tego dnia Niepokojące wizje paraliżu sennego na zdjęciach Nicolasa Bruno Genialny montaż, dynamiczny dźwięk i wspaniałe zdjęcia - takiego Nowego Jorku jeszcze nie znacie Porzuciła sport, by fotografować urocze niemowlaki. Jej zdjęcia są wspaniałe! Magazyn "Junebug" zaprezentował 50 najlepszych zdjęć zaręczynowych 2017 roku Palety barw Pantone'a otaczają nas wszędzie. Oto niepodważalny dowód Cudowny film poklatkowy z Wielkiego Kanionu pokazuje piękne formacje chmur W ciągu 5 lat odwiedziła 30 krajów i ponad 500 miejsc, by zrobić te zdjęcia Krótkowzroczność to plaga współczesnego świata. Oto jak powstał nowy projekt Andreasa Varro ”Social Satire” Joshua Paul kontra współczesne standardy. Tak widział Formułę 1 w obiektywie aparatu wielkoformatowego